Eylül Harabesi

0

Yapraklar, yaprak olmaktan sıkıldıkları zaman,
Ağaçlar üzerinde yükleri yere bıraktıkları vakit,
Çimlerin renklerinden vazgeçtikleri mevsim,
Yağmurun dünyaya “Merhaba” dediğin de Eylül aynın sonlarına doğru yürüyorduk.
Eylül de,
Aşkı da bekler insan, ayrılığı da belki de yapması gereken Eylül’den kaçmak…
İlkbaharla beraber yeşille coşan doğa, Eylül ile beraber sarıya teslim eder kendini, mahzun bir şekilde… Ve masumiyet başlar artık bu çağda…
Her mevsim bir yara açar gönüller ama Eylül ayı bir başka
Kendini bitmişlik olarak tanıttıysa da yeniden başlangıcın habercisidir. Çimler yüzünde yağmurun selamını hisseder, rengine kavuşma hayali ile…
Tüm olumsuzluklara karşın Eylül kazanmış gibi gözükse de bu döngüyü bahar kazanır.
Bahara rağmen gene gelecek Eylül ayı… Veda türkülerin devri olur, sevdanın istasyonunda insanlar…
Eylül ayında Âdemoğlu,
Gerçekten ama gerçekten mutlu olabileceğine inanıyorsa engeller çıksa da karşısına vazgeçmez. Eylül ayının mahzunluğuna rağmen ışıl ışıl parlayan gözleri vardır. Onu, Eylül ayında vursa da hüzün, mantığını kullanır. Soğukların zembereğinde üşüse de elleri gene de merhametini bırakmaz bir köşeye… Eylül ayının bir açan bir açmayan güneşinin karşısın da dürüstlüğü elden bırakmaz âdemoğlu… Eylül’ün üzerinde verdiği aba mıdır, bilmem ama yakutlu gerdanlık gibi gösterir kendini, abasının (edebini) ardında.
Eylül ayında, günlerinden bir günün birinde, dost kapısında âdemoğlu,
Belki de, bir öğle vakti, saffın birinde, Üsküdar’da Mihrimah Camii’nde… O ayda, o günde, o vakit rüzgâra küseceğini nereden bilsin Âdem’in oğlu, Rüzgârın kimden geldiğini bilse de küser rüzgâra…
Eylül ayında yalnız Havva’nın çocuğu,

“Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılırsa yalnızlık olmaz”
Özdemir Asaf

Bu mevsimde yazılır şiirler, hikâyeler, romanlar ve masallar…
Masallar,
Bir varmış bir yokmuş,
Belki masal olsak biz de mutlu olurduk.
Masallar illa ki mutlu sonla biter.
Bu gün son mu veriyoruz, bu güzel mevsime? Veda ederken dost kapısına;

“sana bu güzellikler bizden kalsın
Bu günlerden bir şeyler bizden kalsın”
Özdemir Asaf

Allah’a emanet ol.

Yanıtla